klaar
De kerstboodschappen zijn klaar, op 1 of 2 vergeten dingen na, die haal ik zo meteen. Als het weer geen roet in het eten gooit vier ik eerste kerstdag met vrienden. Drie mensen die anders ook alleen zouden zitten met kerst en die nu de handen in de keuken ineenslaan om samen te eten en de middag door te brengen.
Kind 1 bromt wat over het feit dat hij daar geen zin in heeft, en ik heb hem op het hart gedrukt dat niets hoeft en alles mag, en dat hij zijn eigen tempo mag lopen die dag. Kind 2 belde op en schuift nu ook gezellig aan. Dus mijn kleine huisje puilt uit van de mensen.
Er zit 1 spannend aspect aan: niemand kent elkaar, ze kennen mij, dat is de enige bindende factor, nu ja, er is nog een bindende factor en dat is dat we allemaal op een bepaalde manier in de wereld meedraaien, en daar een eigen kijk op hebben die in grote lijnen wel overeenkomt. Gelijkgestemden zeg maar.
Mijn kerst zal zo heel anders zijn dan de afgelopen 2 jaar. Het heen en weer racen tussen hier en daar, eerst daar alle boodschappen doen voor het grote kerstdiner, dan terug naar mijn eigen huis om kerstavond met mijn kids door te brengen en dan weer terug naar de wereldstad voorbereidingen treffen, doorreizen naar de volgende wereldstad, de drukte van koken voor 20 man in een vreemde keuken, de hectiek en de blassé gesprekken zal ik niet missen.
Hoewel ik af en toe omkijk met verdriet in mijn ogen overheerst toch voornamelijk opluchting. En dat verdriet is dubbel, dat is deels door een verraden gevoel, en deels het verliezen van dromen, het verlies van mijzelf in de hoop dat als ik maar……dat het dan wel goed zou komen, terwijl ik wist dat het niet aan mij lag en de andere kant…..
Nu ja, genoeg erover. Het jaar is bijna om, nog een weekje en we zitten in 2010. Wat een raar idee. Ik kan me al het gedoe rond de eeuwwisseling nog zo goed herinneren en nu zijn we opeens zomaar al weer 10 jaar verder. De tijd vliegt voorbij. het wordt voor mij nu tijd om die laatste boodschappen te gaan doen en de drukte in de winkels te trotseren. Daarna mijn huishouden en dan mag de kerstavond beginnen, ik start hem in bad, kaarsen aan, drankje mee, en dan laat ik me losweken van dit jaar en alles wat het met zich meebracht.
De stilte van kerstavond heeft altijd iets magisch en dit jaar zal ik dat weer ervaren, ik zal de rust over me heen laten dalen zoals ik jaren geleden deed en de magie van het moment in mijn hart sluiten.
Let the holidays begin!
Ik wens u een heel ontspannen en gezegende kerstdagen!
Filed under: Dagboek | 3 Comments
Tags: herinneringen, rust, verleden, vrienden
Beveiligd: kerstkaarten
Filed under: Dagboek | Geef je wachtwoord om de reacties te bekijken
Tags: maatschappij, Mensen, relatie, winter
Beveiligd: drank
Filed under: Dagboek | Geef je wachtwoord om de reacties te bekijken
Tags: eenzaamheid, kinderen, thuis, vrienden
Stationsrestauratie
Google Images
Ze komt meestal op donderdag. Soms weken achter elkaar, dan weer heel onregelmatig. Vaak met een grote weekendtas of een forse laptoptas. Ze gaat altijd zo zitten dat ze het restaurant goed kan overzien en besteld een De Koninck van de tap. Soms eet ze een hapje. Nog vaker neemt ze een snack: een portie ossenworst of bitterballen.
Ze is altijd vriendelijk en voorkomend naar ons en bedankt ons altijd hartelijk voor alles wat we doen. En als ze het naar haar zin heeft laat ze een forse fooi achter.
En altijd, werkelijk altijd, begint ze met schrijven. In mooie boekjes met kleurige kaften, haar dagboek weet ik nu. Ze schrijft met een prachtig handschrift en op een dag vertelde ik haar dat het me aan cartoonteksten deed denken. We maakten een praatje. Ze vertelde dat dit haar ‘dagboekhandschrift’ was, wat ze zichzelf had aangeleerd. Ze is open en vriendelijk, maar haar ogen staan zo verdrietig. Dat heb ik haar maar niet verteld.
Vanavond was ze er weer, met een weekendtas. Op reis naar ergens.
Als ik haar zie zitten eten lijkt ze te aarzelen op deze tussenstop.
Zulke bezoekers hebben wij wel meer in onze pub. Aarzelende mensen.
Die met tegenzin lijken verder te reizen. Misschien omdat op hun eindpunt iets is wellicht, of niets is.
Of iets niet is……
Filed under: Mensen | 2 Comments
Tags: maatschappij, Mensen
Beveiligd: Stilte
Filed under: Dagboek | Geef je wachtwoord om de reacties te bekijken
Tags: herinneringen, relatie, stilte, thuis, winkelen, winter
Beveiligd: veranderingen
Filed under: Dagboek | Geef je wachtwoord om de reacties te bekijken
Tags: rust, vriendin, winter
tijd
In de verte uit het oosten, komt de dag aangejaagd.
Ik zie haar naderen door een kier in het gordijn. Ik lig veel wakker, slaap te weinig.
Voorzichtig reik ik uit naar de voorbijrazende morgenstond.
Ik verzamel moed en stap in maalstroom, de gekte van de dag begint, en hoewel de drempel van de voordeur soms torenhoog lijkt stap ik erover, elke dag weer, buiten de warmte van mijn bed de kilte van de dag in.
En terwijl ik die stap zet, met of zonder aarzeling, vind ik mijzelf plotseling aan de andere kant, in de avond.
Waar is de dag gebleven? vraag ik me af.
Als ik omkijk valt de dag over de horizon weg in het vervagend licht van wat net nog het ochtendgloren leek.
Ze laat me achter in het duister. Ik doe lampen aan en steek lichtjes aan, en ik besef dat ik dagelijks de tijd door mijn vingers voel glippen, vervagen,
als een fata morgana bij aankomt.
En dat daarmee het bestaan ook lijkt te vervagen,
mijn bestaan…….
Filed under: Dagboek | Leave a Comment
Tags: gedachten
